De meeste moslimse ouders 'houden te weinig' van hun kinderen

                                                                      

Ze houden van het land waar ze vandaan komen. Ze houden van de cultuur die bij dat land hoort en waarin eer een belangrijke rol speelt. Ze houden van hun cultuur waarin de belangen van eigen familie, clan en stam belangrijker zijn dan het algemeen belang en de overheid die dat vertegenwoordigt. Ze houden van de taal van hun thuisland en blijven die thuis spreken. Ze houden van de smaken en geuren van hun land van oorsprong. Ze houden van hun islamitische religie, van de Profeet en van Allah. Ze houden op tribale wijze van hun familie en clan. Ze houden van hun schotel, de navelstreng die hen verbindt met alles waar ze van houden.

Ze houden te weinig of op de verkeerde manier van hun kinderen. Ze bereiden die niet voor op het leven in de Nederlandse samenleving zodat ze daarin succesvol zullen worden. Hun kinderen begrijpen te weinig van de normen en waarden in hun woonland. Hun kinderen gebruiken Nederlands als tweede taal en missen alle nuances van die taal. Het is niet eens zo erg dat ze het regelmatig over die meisje hebben. Veel erger is dat ze veel missen omdat taal de drager en expressie van cultuur is.

Als moslimse ouders echt van hun kinderen zouden houden  en hun kansen zouden willen vergroten bij de deelname in de samenleving waarvan ze deel uit maken, zouden ze het heel anders aanpakken. Maar dat doen ze niet. Ze worden daarbij ook niet gestimuleerd door moslimse voorlieden en vertegenwoordigers van hun thuisland. Dat zijn degenen die ze voorhouden dat de eigen religie, het thuisland en de eigen cultuur een onvervreemdbaar recht is. Daarom moeten ze hun dochter kleden met de vlag van de islam, daarom moeten hun zoons verbaal en fysiek sterk worden. Te lang heeft de Nederlandse overheid dat gesteund, idealistisch en naïef.

Kinderen van moslimse ouders doen het over het algemeen slecht in de Nederlandse samenleving omdat ze vastgehouden worden in de cultuur van hun ouders en daardoor niet in staat zijn om zich thuis te voelen in de cultuur en taal van hun woonland. Op werkplekken waar die cultuur en taal van groot belang zijn, houden ze het vaak niet langer dan een jaarcontract vol. Ze vallen door de mand omdat ze in belangrijke mate de aansluiting missen.

Voor het falen van moslimse ouders om hun kinderen voor te bereiden op de samenleving waar ze deel van uit maken, hebben hun voorlieden bedacht dat de schuld elders ligt dan in eigen gelederen. De Nederlandse samenleving discrimineert hun kinderen, zeggen ze. De Nederlandse samenleving is racistisch, zeggen ze. Vervolgens blazen ze de geringe mate waarin racisme en discriminatie in Nederland voorkomen op tot maximale proporties, wijten het aan islamofobie en betogen dat islamofobie gelijk staat aan racisme. Het is een effectief recept dat in Nederland polarisatie veroorzaakt. De exploitatie van slachtofferschap werkt. Vooral naïef en politiek correct Nederland steunt hun zaak uit angst voor het etiket van discriminatoir of racistisch denken en handelen.

Worden moslimse ouders die hun kinderen uit niet begrepen eigen belang verwaarlozen, misbruikt voor de agenda van anderen? Bijvoorbeeld door het kind een islamitische voornaam te geven? Daar lijkt het wel op. Vanuit hun thuislanden worden ze gemaand de nationaliteit van het thuisland in ere te houden en vanuit de islam worden ze gemaand vooral aandacht te schenken aan de opvoeding van de kinderen in de islamitische tribale cultuur en tradities. Het lijkt er op dat ze weg worden gehouden van integratie in de Nederlandse samenleving omdat dit ten koste zou gaan van de puurheid van de religie. De sociale controle binnen moslimse groeperingen zorgt er voor dat er niet al te veel schaapjes afdwalen.

Bassam Tibi, een in Nederland te weinig gelezen islamoloog, waarschuwt voortdurend voor de politieke islam. Wat hem betreft is het er op of eronder. Of de islam wordt Europees, of Europa wordt islamitisch, stelt hij. Dat is de strijd die gaande is en door te weinigen wordt begrepen. Voorlopig staan we achter in die strijd. Een Europese islam die past in de godsdienstvrede van Europa is nog niet zichtbaar. Het is ook niet in het belang van de islam. Een matiging van de leer verzwakt het kerndoel van de islam om de wereld voor Allah te veroveren.

Annabel Nanninga, columniste bij Jalta.nl mag van politiek correct en naïef Nederland niet zeggen dat het oorlog is. Dat is het natuurlijk wel. De doelen op lange termijn van de islam en de daarop afgestemde strategie worden nog onvoldoende onderkend. Ook moslimse ouders schijnen onvoldoende te beseffen dat ze op manipulatieve wijze worden ingezet voor een strijd die maar al te vaak hun strijd niet is.

Voor Nederland en voor Europese landen is er maar een keuze in deze situatie. De strijd aangaan en volledig in te zetten op integratie. Het is de enige keuze die een Europese islam mogelijk maakt. Het is de enige keuze die van de kinderen van moslimse ouders volwaardige burgers maakt. Het is de enige keuze om de strijd aan te gaan met degenen die de slachting van mensen in naam van de islam overal in de wereld veroorzaken. Het is de enige keuze die kan bijdragen tot meer vrede in de wereld.

Aanvulling. Citaat Paul Scheffer uit NRC van 1 april 2017: . Ik zou tegen die ouders zeggen wat de Turks-Duitse socioloog Necla Kelek ooit schreef: Jullie zijn nooit meer terug naar Turkije gegaan, maar hier gebleven. Jullie verraden de keuze die je in je leven hebt gemaakt door je kinderen op te voeden met de leuze ‘en büyük Türk’, wat zoveel wil zeggen als ‘Turken staan boven iedereen’. Wie zijn kinderen bewust vervreemdt van het land waar ze hun toekomst moeten vinden, draagt bij aan hun mogelijke mislukking.

                                                                            

De zweepslagen van de Islam

                                                                        

We leven op voet van oorlog en dat al jaren, we beseffen het alleen niet. De teksten van de koran zijn eenoorlogsverklaring aan alles wat niet islamitisch is. De koran roept op tot strijd tot de wereld van Allah is. De perverse beloningen die de koran belooft zijn buit en slaven of de martelaarsdood die recht geeft op een paradijselijk leven. De aanslagplegers in Parijs kozen voor het laatste.

We zijn niet in oorlog met moslims, we zijn in oorlog met een ideologie die hen motiveert om de Allah uit de koran tevreden te stellen. Hoe maakt niet uit, de ethiek van de strijdbare islam kan worden omschreven als: ‘het doel heiligt de middelen’. De westerse waarden moeten worden gegeseld want de westerse waarden staan haaks op die van de islam en vormen een bedreiging voor de islam.

Tussen alle islamitisch geweld waarmee we de afgelopen week weer werden geconfronteerd, kreeg een berichtje uit de islamitische wereld veel te weinig aandacht. Maar tien regeltjes in mijn ochtendkrant.  Het betreft de veroordeling van de Saoedische blogger Raif Badawi die in Saoedi Arabië werd veroordeeld voor tien jaar cel en duizend zweepslagen omdat hij de islam zou hebben beledigd. De zweepslagen van de islam treffen niet alleen degenen die zich in het Westen verzetten tegen een totalitaire ideologie, ze treffen ook moslims die zich aan kritiek wagen. De waarheid in islamitische landen zit maar al te vaak in de gevangenis, wordt gegeseld, vermoord of wettelijk omgebracht.  Duizend zweepslagen overleef je niet.

De aanslagen in Parijs en de straf voor blogger Raif Badawi komen uit dezelfde bron. De reputatie van de islam, van de koran en van de profeet dient onberispelijk te blijven, boven iedere twijfel verheven te zijn en ‘in submission’ erkend te worden als de ultieme waarheid. Die zogenaamde waarheid wordt met geweld en intimidatie beschermd.

Islamkritiek wordt in Nederland ook nauwelijks geduld. Bekende critici worden gemarginaliseerd en

gedemoniseerd. Het zijn er maar weinig die de moed hebben om het voor hen op te nemen. De islam in Nederland is druk bezig om critici met nieuwe zweepslagen te geselen. De islamcriticus is fobisch en islamofobie staat gelijk aan racisme. De beschuldiging van racisme is een zweepslag, het is verbale intimidatie en ondermijning van reputaties en het werkt. Bekende moslims als Marcouch en Elforkani waren voor de aanslag in Parijs druk bezig met de campagne om islamkritiek als racistisch te bestempelen.  Hun actie komt uit dezelfde bron als de aanslagen in Parijs, het straffen van de blogger Raif Badawi en de vele andere aanslagen op het onthullen van de waarheid en de vrijheid van meningsuiting.

De campagne om islamkritiek tot racisme te verklaren maakt handig gebruik van de Nederlandse wetgeving die racisme verbiedt en van de bestaande gevoeligheid voor termen die ontleend zijn aan de holocaust. Met de gedachte: ‘dat nooit meer’, trapt een deel van de Nederlandse bevolking (de politiek correcten) in de uitgezette val en zijn blind voor de oorlog die de Islam voert tegen westerse waarden.

Na de aanslagen in Parijs haasten figuren als Marcouch en Elforkani zich om te verklaren dat terrorisme met harde hand moet worden bestreden en dat terrorisme  geen islam is. Dat ze zelf aan verbale terreur doen met de campagne om islamcritici tot racisten te verklaren blijft op dit ogenblik even op opportunistische wijze buiten beeld, maar zal als de ontzetting van de afgelopen week is geluwd wel weer gerevitaliseerd worden. Het is immers een plicht die uit de koran voortvloeit. Ineke van de Valk, verbonden aan de Universiteit van Amsterdam schreef een pseudo-wetenschappelijk  boek om de campagne te steunen en ik vraag me af hoeveel geld ze daarmee voor de universiteit heeft binnengehaald. De islam betaalt goed voor dat soort dingen. Met haar slachtofferretoriek heeft ze politiek correct Nederland tot collaboratie weten te bewegen. Veel zweepslagen worden uitgedeeld door politiek correct Nederland.

Ook Aboutaleb veroordeelde het terrorisme, maar niet de broedstoof die het voortbrengt. De meest wenselijke stap liet hij na. De reputatie van de  islam mag niet besmeurd worden, daarom moet het terrorisme publiekelijk van de islam worden gescheiden. Het is een vorm van schijnheiligheid.

Moediger was Laila Ezzeroli in de opiniebijlage van de Volkskrant van 10 januari 2015.  Ze schrijft: “Ik denk dat we geen afstand moeten nemen van radicaliserende moslims. We moeten juist ondubbelzinnig  zijn en erkennen dat ze een deel van ons zijn. De vijand is uit ons voortgekomen. Uit onze schoot en huizen, uit onze religieuze apologetiek, uit onze boosheid……”

Ondubbelzinnige taal, waarbij de dubbelzinnigheden uit de islamretoriek van op televisie pratende verbale jihadisten in al hun valsheid aan het kruis wordt genageld.

Europeanen roepen ‘Je suis Charlie’, Laila Ezzeroli is een ‘Charlie’, ze voegt de daad bij het woord. Bijna alle moslims weten dat de analyse van Ezzeroli waar is. Het zou daarom mooi zijn als moslims moedig zouden roepen ‘Ik ben Laila’, maar dat mogen ze niet van hun geloof. En daar, precies daar, zit het probleem van de islam. Je mag alleen wat het geloof voorschrijft. Als je je daar niet aan houdt volgen er zweepslagen.

De dubbele agenda van de strijd tegen Islamofobie

                                                                           

De Islam heeft een imago-probleem. Sinds de aanval op de Twin-Towers raken steeds meer mensen zich bewust van de kanten van de Islam die tot dan toe niet tot het grote publiek waren doorgedrongen. Moslimse voorlieden die nog beweren dat ‘Islam’ vrede betekent, worden nog maar zelden geloofd. Terreuracties, terreurgroepen, het vervolgen van andere religies in nagenoeg alle islamitische landen, het zwijgen opleggen aan mensen die zich voor de vrijheid van meningsuiting inzetten, agressie, virulent antisemitisme, homo's pesten en aan moslims toegeschreven criminaliteit scheppen wereldwijd een beeld van de Islam dat steeds minder sympathie ontmoet.

Negatief imago

Het negatieve imago van de Islam is ook van invloed op de bejegening van moslims in het Westen. Die is kritisch en richt zich vooral op moslims die zich in de media uitspreken. Die ontmoeten weinig vertrouwen, scepticisme en soms weerzin. Ook de gewone moslim ervaart dit in zijn dagelijks leven in de vorm van toenemende afstand in het sociale verkeer. Emcemo-voorzitter en beroepsmoslim  A. Benebhi bracht dat als volgt onder woorden: “Volgens Menebhi geven de ISIS-aanhangers met hun uitspraken en hun sympathie voor extremisten voeding aan politici als Wilders. "Wat deze kleine extreme groep vooral bereikt is dat de Nederlandse bevolking bang wordt voor moslims en dat moslims nog meer zullen worden buitengesloten."  
Lijkt me flauwekul. Angst voor de Islam lijkt me terecht gezien allerlei teksten in de koran. Dat betekent nog bepaald niet dat je bang hoeft te zijn voor moslims. Vooral niet voor degenen die laten merken dat ze zouden willen dat 'Islam' wél vrede zou moeten betekenen.

Tegenbeweging

Vanuit de Islam is een tegenbeweging gestart onder de naam van ‘bestrijding vanislamofobie’. Die kwaal zal nog maar zelden als hersenschim in psychiatrische dossiers zijn geboekstaafd, maar vanuit de Islam wordt die wereldwijd bestreden. Europa heeft zich in overeenkomsten met het OIC (Organization Islamic Conference) verplicht om de Islam positief in beeld te brengen. Daar is veel subsidie voor beschikbaar en een deel daarvan stroomt naar de bestrijding van islamofobie. Er is zelfs een in drie talen verschenen boek geschreven door Ineke van der Valk waarin betoogd wordt dat islamofobie een vorm van racisme is. Het voorwoord is nota bene van Hirsch Ballin. 

De term is eigenlijk een weerstand opwekkende drager voor de strijd tegen de discriminatie die moslims vanwege hun religie zouden ondervinden.  Bestrijding van islamofobie zou je als logische stap niet verwachten.  Je zou verwachten dat Nederlands-Islamitische organisaties er alles aan zouden doen om vol de strijd aan te gaan met alles waarmee de Islam en moslims weerzin opwekken. Dat ze de Islam zouden omvormen tot een religie die in het Europese landschap van godsdienstvrede zou passen door afstand te doen van de kernzin uit de Koran (en alles wat daar uit volgt):

-"Strijdt tegen hen tot de afgodendienst niet meer bestaat en de religie geheel aan Allah behoort." [2:193, herhaald in 8:39].

Verkeerde aanpak

Of dat ze er alles aan zouden doen om de thuislandcultuur van veel moslims die een succesvolle ontwikkeling en integratie in de Nederlandse samenleving belemmeren, aan te pakken.

Vanuit de Islam doet men niet (of mondjesmaat voor de Bühne) wat je zou verwachten om de problemen die moslims ervaren op te lossen. In plaats daarvan leggen ze het probleem buiten eigen kring en met name bij al degenen die volgens het recept van de Islam aan ‘islamofobie’ lijden.

De Islam is in dit verband te zien als een voortdenderende trein die stoplichten en onbeveiligde overgangen negeert in haar vastbeslotenheid de Nederlandse samenleving aan te vallen vanwege haar ziekelijke afwijzing van de Islam. Het instituut Emcemo dat de nodige subsidie ontvangt is al geruime tijd bezig islamofobie onder de aandacht te brengen en heeft recentelijk een trits cursussen opgezet rond de bestrijding van islamofobie. 

Ik zie het als een vorm van verbale jihad.

Handige propaganda

Wie de teksten op haar website bezoekt, ziet al gauw de handigheid waarmee het eigen probleem verstopt is tussen allerlei termen die voor overheidsbesturen acceptabel zijn. Ze strijdt tegen discriminatie, radicalisering, antisemitisme, racisme en homofobie. Ze netwerkt zich in de rondte om dat aan de man te brengen. Heel handig koppelt ze haar eigen wagon aan dat soort termen om onder de bescherming daarvan de eigen agenda uit te voeren en het bestuur van de trein over te nemen.

Als de in Nederland bestaande islamitische organisaties het werkelijk menens is met de bestrijding van het antisemitisme, de homofobie en de vrouwonvriendelijkheid die vooral onder moslims voorkomt, zouden we daar al lang iets van gezien en gemerkt hebben. Tot nu toe waren het vooral loze woorden.

Dubbele agenda

Inmiddels is Ahmed Marcouch, lid van de Tweede Kamer en bevriend met het Marokkaanse Emcemo op dezelfde trein gestapt en liet dinsdag 25 november 2014 via nu.nl weten dat discriminatie veel zwaarder moet worden gestraft. Nu.nl meldde: “Als het aan de sociaaldemocraat ligt, worden discriminatie en racisme zogeheten high impact crimes. Dergelijke misdrijven vallen onder het topprioriteitenbeleid van minister Ivo Opstelten. "Zeker nu dit soort laffe uitingen via de sociale media zo breed verspreid worden, kunnen we wel spreken van high impact crimes. De impact van racisme en discriminatie op het slachtoffer is net zo heftig als de impact van een overval of een inbraak."

Het kan als toeval worden gezien dat Marcouch met zo’n tekst komt op het moment dat Emcemo net bezig is met anti-islamofobiecursussen en er in Rotterdam  een onderzoek start naar islamofobie. 

Ik zie het als knappe propaganda, maar voor de verkeerde zaak. Islamofobie is niet de kwaal, dat is de Islam en het duidelijke onvermogen (laat staan onwil) om de beduchtheid voor de islam te vertalen in een aanpak die de redenen voor die beduchtheid wegneemt. 

Zieke patient

De Islam is een zieke patiënt die aan een gevaarlijk virus lijdt en toch wil dat iedereen hem een hand geeft. Wie die hand weigert moet worden vervolgd. Die lijdt aan islamofobie. Islamofobie is een vorm van racisme die volgens de Islamitische organisaties in Nederland en volgens Ahmed Marcouch heftig moet worden bestreden. Het gezonde verstand dat de Islam in zijn huidige vorm niet accepteert, moet gezien worden als een gevaar voor de samenleving.  Het gedram daarover beschouw ik als een gevaar voor de geestelijke gezondheid in Nederland. Mensen die niet gek zijn, gek verklaren,  zou in een gezonde democratie niet moeten kunnen.