De dubbele agenda van de strijd tegen Islamofobie

                                                                           

De Islam heeft een imago-probleem. Sinds de aanval op de Twin-Towers raken steeds meer mensen zich bewust van de kanten van de Islam die tot dan toe niet tot het grote publiek waren doorgedrongen. Moslimse voorlieden die nog beweren dat ‘Islam’ vrede betekent, worden nog maar zelden geloofd. Terreuracties, terreurgroepen, het vervolgen van andere religies in nagenoeg alle islamitische landen, het zwijgen opleggen aan mensen die zich voor de vrijheid van meningsuiting inzetten, agressie, virulent antisemitisme, homo's pesten en aan moslims toegeschreven criminaliteit scheppen wereldwijd een beeld van de Islam dat steeds minder sympathie ontmoet.

Negatief imago

Het negatieve imago van de Islam is ook van invloed op de bejegening van moslims in het Westen. Die is kritisch en richt zich vooral op moslims die zich in de media uitspreken. Die ontmoeten weinig vertrouwen, scepticisme en soms weerzin. Ook de gewone moslim ervaart dit in zijn dagelijks leven in de vorm van toenemende afstand in het sociale verkeer. Emcemo-voorzitter en beroepsmoslim  A. Benebhi bracht dat als volgt onder woorden: “Volgens Menebhi geven de ISIS-aanhangers met hun uitspraken en hun sympathie voor extremisten voeding aan politici als Wilders. "Wat deze kleine extreme groep vooral bereikt is dat de Nederlandse bevolking bang wordt voor moslims en dat moslims nog meer zullen worden buitengesloten."  
Lijkt me flauwekul. Angst voor de Islam lijkt me terecht gezien allerlei teksten in de koran. Dat betekent nog bepaald niet dat je bang hoeft te zijn voor moslims. Vooral niet voor degenen die laten merken dat ze zouden willen dat 'Islam' wél vrede zou moeten betekenen.

Tegenbeweging

Vanuit de Islam is een tegenbeweging gestart onder de naam van ‘bestrijding vanislamofobie’. Die kwaal zal nog maar zelden als hersenschim in psychiatrische dossiers zijn geboekstaafd, maar vanuit de Islam wordt die wereldwijd bestreden. Europa heeft zich in overeenkomsten met het OIC (Organization Islamic Conference) verplicht om de Islam positief in beeld te brengen. Daar is veel subsidie voor beschikbaar en een deel daarvan stroomt naar de bestrijding van islamofobie. Er is zelfs een in drie talen verschenen boek geschreven door Ineke van der Valk waarin betoogd wordt dat islamofobie een vorm van racisme is. Het voorwoord is nota bene van Hirsch Ballin. 

De term is eigenlijk een weerstand opwekkende drager voor de strijd tegen de discriminatie die moslims vanwege hun religie zouden ondervinden.  Bestrijding van islamofobie zou je als logische stap niet verwachten.  Je zou verwachten dat Nederlands-Islamitische organisaties er alles aan zouden doen om vol de strijd aan te gaan met alles waarmee de Islam en moslims weerzin opwekken. Dat ze de Islam zouden omvormen tot een religie die in het Europese landschap van godsdienstvrede zou passen door afstand te doen van de kernzin uit de Koran (en alles wat daar uit volgt):

-"Strijdt tegen hen tot de afgodendienst niet meer bestaat en de religie geheel aan Allah behoort." [2:193, herhaald in 8:39].

Verkeerde aanpak

Of dat ze er alles aan zouden doen om de thuislandcultuur van veel moslims die een succesvolle ontwikkeling en integratie in de Nederlandse samenleving belemmeren, aan te pakken.

Vanuit de Islam doet men niet (of mondjesmaat voor de Bühne) wat je zou verwachten om de problemen die moslims ervaren op te lossen. In plaats daarvan leggen ze het probleem buiten eigen kring en met name bij al degenen die volgens het recept van de Islam aan ‘islamofobie’ lijden.

De Islam is in dit verband te zien als een voortdenderende trein die stoplichten en onbeveiligde overgangen negeert in haar vastbeslotenheid de Nederlandse samenleving aan te vallen vanwege haar ziekelijke afwijzing van de Islam. Het instituut Emcemo dat de nodige subsidie ontvangt is al geruime tijd bezig islamofobie onder de aandacht te brengen en heeft recentelijk een trits cursussen opgezet rond de bestrijding van islamofobie. 

Ik zie het als een vorm van verbale jihad.

Handige propaganda

Wie de teksten op haar website bezoekt, ziet al gauw de handigheid waarmee het eigen probleem verstopt is tussen allerlei termen die voor overheidsbesturen acceptabel zijn. Ze strijdt tegen discriminatie, radicalisering, antisemitisme, racisme en homofobie. Ze netwerkt zich in de rondte om dat aan de man te brengen. Heel handig koppelt ze haar eigen wagon aan dat soort termen om onder de bescherming daarvan de eigen agenda uit te voeren en het bestuur van de trein over te nemen.

Als de in Nederland bestaande islamitische organisaties het werkelijk menens is met de bestrijding van het antisemitisme, de homofobie en de vrouwonvriendelijkheid die vooral onder moslims voorkomt, zouden we daar al lang iets van gezien en gemerkt hebben. Tot nu toe waren het vooral loze woorden.

Dubbele agenda

Inmiddels is Ahmed Marcouch, lid van de Tweede Kamer en bevriend met het Marokkaanse Emcemo op dezelfde trein gestapt en liet dinsdag 25 november 2014 via nu.nl weten dat discriminatie veel zwaarder moet worden gestraft. Nu.nl meldde: “Als het aan de sociaaldemocraat ligt, worden discriminatie en racisme zogeheten high impact crimes. Dergelijke misdrijven vallen onder het topprioriteitenbeleid van minister Ivo Opstelten. "Zeker nu dit soort laffe uitingen via de sociale media zo breed verspreid worden, kunnen we wel spreken van high impact crimes. De impact van racisme en discriminatie op het slachtoffer is net zo heftig als de impact van een overval of een inbraak."

Het kan als toeval worden gezien dat Marcouch met zo’n tekst komt op het moment dat Emcemo net bezig is met anti-islamofobiecursussen en er in Rotterdam  een onderzoek start naar islamofobie. 

Ik zie het als knappe propaganda, maar voor de verkeerde zaak. Islamofobie is niet de kwaal, dat is de Islam en het duidelijke onvermogen (laat staan onwil) om de beduchtheid voor de islam te vertalen in een aanpak die de redenen voor die beduchtheid wegneemt. 

Zieke patient

De Islam is een zieke patiënt die aan een gevaarlijk virus lijdt en toch wil dat iedereen hem een hand geeft. Wie die hand weigert moet worden vervolgd. Die lijdt aan islamofobie. Islamofobie is een vorm van racisme die volgens de Islamitische organisaties in Nederland en volgens Ahmed Marcouch heftig moet worden bestreden. Het gezonde verstand dat de Islam in zijn huidige vorm niet accepteert, moet gezien worden als een gevaar voor de samenleving.  Het gedram daarover beschouw ik als een gevaar voor de geestelijke gezondheid in Nederland. Mensen die niet gek zijn, gek verklaren,  zou in een gezonde democratie niet moeten kunnen.

Islam en de verleiding van het totalitaire denken

                                                                      

Volgens de laatste islamitische mode is onthoofden meer in zwang geraakt

Een Iraniër, op bezoek in Nederland, vertelde me ooit dat Iran het enige islamitische land is waar geen moslims wonen. Het is een grap die in Iran de ronde doet.

 Het huidige Iran is een creatie van Khomeiny en vertoont veel trekken van de ideale staat, zoals Plato die in een boek beschreven heeft. De ideale staat van Plato bestond in feite uit een totalitair regime waarin het individu is teruggebracht tot een radertje van een collectief systeem. Om individuen in zo’n systeem opgesloten te houden is er een zekere vorm van dwang nodig en worden overtredingen van de ideologische regels door sancties getroffen.

De bevolking van Iran doet publiekelijk braaf mee, maar achter de voordeur van het eigen huis bestaat een ander Iran. Het is een hypocriete samenleving geworden die door ideologische dwang bij elkaar wordt gehouden.

De imperfecties van democratie en liberalisme vormen uitdagingen die met name door mensen die neigen tot totalitarisme beantwoord wordt met de oplossing om de vrijheid van het individu te beperken. Communisme en fascisme waren Westerse oplossingen, elders in de wereld is dat de Islam. Maar alle pogingen om van een imperfecte wereld een perfecte te maken zijn gedoemd te mislukken. Ze stranden op de weerbarstigheid en imperfectie van de mens die nooit in staat is zijn natuurlijke behoeften op te geven voor een fanatiek nagejaagd doel dat hem van zijn vrijheid berooft.

De wereldgeschiedenis overziend is de Islam al eeuwenlang de bron voor initiatieven om de wereld te verbeteren met totalitaire concepten. In die zin moet de Islam worden beschouwd als een politiek systeem dat zijn kracht ontleend aan een god die daar de inspiratie voor levert. Dat is wel wat anders dan Marx, Lenin, Hitler of Mussolini, aardse wezens waarvan je de ideeën kunt weerleggen. Om in opstand te komen tegen een god en de door hem geheiligde profeet is nagenoeg onmogelijk zo lang je nog hoop hebt op een plaatsje in de hemel.

Ieder totalitair systeem heeft meerdere gezichten. Het gezicht van een paradijselijk einddoel is aantrekkelijk, uitnodigend en veelbelovend. De maatregelen die nodig zijn om op weg te blijven naar dat einddoel hebben echter een afschrikwekkend gezicht omdat voor dat einddoel alles geofferd mag worden wat het in de weg staat. De fase voorafgaand aan het bereiken van het einddoel kent een ethiek van het doel heiligt de middelen. Alles is toegestaan en gerechtvaardigd door ideologie. Politieke correctheid is het derde gezicht. Op alles bestaat een antwoord in de vorm van een door de ideologie voorgeschreven waarheidsopvatting. Het vierde gezicht van een totalitair systeem wordt gevormd door de interne strubbelingen. Vooral het ongenoegen over misbruik van posities en de daarbij behorende corruptie tasten het geloof aan en worden door fanatici beantwoord met geweld en schoonmaakacties. In islamitische kringen gaat het grapje dat Kalief het meest ongezonde beroep ter wereld is. Er werden er nogal wat vermoord en gevangen gezet. Als regel is de toekomst van een totalitair systeem geen andere dan een misdadig regime dat haar macht voor eigen gewin exploiteert en door privileges ontsnapt aan het leven dat anderen moeten leiden als opoffering op weg naar het einddoel.

Het is nog een wereldwijd taboe om Islam te identificeren als een totalitaire ideologie. De tekenen zijn echter onmiskenbaar. Het Westen is de ideologische vijand van de ideologische Islam. De Islam indoctrineert haar gelovigen met vijandbeelden, complottheorieën en een idealistische opvatting van de Islam zelf. De Islam vervolgt niet alleen interne dissidenten, maar is ook actief in het vervolgen van externe critici. Islam verzet zich wereldwijd tegen de vrijheid van meningsuiting. Het OIC is daarvan een voorbeeld op wereldniveau, Tariq Ramadan verwoordt het bijvoorbeeld in Europa en in Nederland vindt bijvoorbeeld UvA-hoogleraar en theedrink-adviseuse Halleh Ghorashi dat de vrijheid van meningsuiting wel wat beperkter mag zijn. Als gevolg van intimidatie en de dwang van politieke correctheid is zelfcensuur in Nederland niet ongebruikelijk.

In het Westen geniet de Islam als religie de nodige bescherming. Kritiek wordt al snel bestempeld als belediging van godsdienst, als racisme en discriminatie of als de uiting van onderbuikgevoelens. Merkwaardig is dat ‘links’ als kampioen van de strijd tegen totalitaire ideologieën het politiek correcte denken voedt en daarmee de Islam alle ruimte geeft. Een van de mogelijke verklaringen voor dat fenomeen is dat actieve moslims steun zoeken bij links dat met de nodige graduele verschillen in de kern ook, zoals de Islam, anti-kapitalistisch en anti-liberaal is.

Ik waarschuw ze alvast maar. Khomeiny sloot in Iran ook een verbond met links om de revolutie tegen de Sjah te ontketenen. Toen hij eenmaal de macht had liet hij communisten en socialisten ophangen of opsluiten. De ‘nuttige idioten’ pasten niet meer in zijn plan. Een goed voorbeeld van een ethiek waarin het doel de middelen heiligt.