Het kernthema van de Islam: “strijdt tot de wereld van Allah is”, wordt onvoldoende weersproken

                                                                       

De door de katholieke kerk heilig verklaarde Kerkvader Augustinus was van mening dat ongelovigen mochten worden gedood. De genocide op de Zuid-Franse katharen in de dertiende eeuw was daar mede het gevolg van. De belegeraars van het kathaarse Beziers met zijn 20.000 inwoners waren bang dat ze de rechtgelovigen niet van de ketterse katharen zouden kunnen onderscheiden. De Paus  (met de naam ‘Innocentius’ !) had daar een eenvoudig recept voor: ‘doodt ze allemaal, God zal de zijnen herkennen’.

Tijdreis

Ik heb die geschiedenis pas weer eens herlezen als een soort tijdreis vanuit het nu, waarin de militante Islam door geweld van zich doet spreken, naar een verleden waarin christelijke godsdiensten weinig moeite hadden om zich op gewelddadige wijze van ketters te ontdoen. Het kwam voort uit de verleiding van totalitaire denken. Het christendom heeft zich in de loop der eeuwen afgekeerd van die verleiding, maar dat betekent niet dat die verdwenen is zoals de opkomst van communisme, fascisme en nationaal-socialisme hebben aangetoond.

De wereld onderwerpen

De Islam is nu de laatste religie waarin de verleiding van het totalitaire denken nog niet is uitgedoofd en daar zelfs de kern van vormt.  De totale onderwerping aan de wetten van Allah is een vereiste  om een goed moslim te zijn en de onderwerping van de wereld om die aan de voeten van Allah te leggen is een plicht die voor iedere moslim geldt. De Koran is doortrokken van de oproep tot die strijd. Een paar van de vele vergelijkbare verzen kunnen dit duidelijk illustreren:

     

-"Strijdt tegen hen tot de afgodendienst niet meer bestaat en de religie geheel aan Allah behoort." [2:193, herhaald in 8:39]

-"Ik zal terreur zaaien in het hart van de ongelovigen. Slaat hun het hoofd af, verminkt hen in alle ledematen." [8:12] -“Vechten is u geboden ofschoon gij er afkerig van zijt; maar het kan zijn dat gij tegenzin hebt in iets terwijl het goed voor u is….”. [2.216] -“O profeet, spoor de gelovigen aan om te vechten. Als er twintig onder u zijn die stand houden, zullen zij tweehonderd overwinnen…”. [8.65] -“Als gij niet voortgaat met vechten zal Hij u met een vreselijke straf straffen en zal Hij een ander volk in uw plaats stellen….”. [9.38] -"Zij die geloven en van hun woonplaatsen verhuizen en met hun bezit en hun persoon voor de zaak van Allah strijden, hebben in de ogen van Allah de hoogste rang. Dezen zullen zegevieren"[9.19] "..............Gij dooddet hen niet, doch Allah was het, Die hen doodde. En gij wierpt niet toen gij wierpt, maar Allah was het die wierp, opdat Hij de gelovigen een grote gunst van Zich mocht bewijzen. Voorzeker, Allah is Alhorend, Alwetend." [8.12]

Het is het soort verzen dat nooit in het openbaar wordt geciteerd door moslimse voorlieden. Die hebben het meestal over ‘vrede’, verwijzen naar de ‘jihad’ als een innerlijke strijd en noemen de gewelddadigheden in naam van Allah ‘niet-islamitisch’. Hun zoetsappig verhaal is onoprecht. Geen moslim is ontslagen van de plicht om te strijden tot de wereld van Allah is.

Majid Nawaz, ooit fundamenteel islamist en nu bekeerling beschreef hoe moslims worden gehersenspoeld en afkeer van westerse waarden ontwikkelen: 

“Extremisten beginnen namelijk, voordat ze de rest van de wereld gaan ontmenselijken, met het ontmenselijken van zichzelf. Het begint met een identiteitscrisis en zelfhaat. Dat is ook precies de reden dat het proces van radicalisering altijd begint met de deconstructie van alle Westerse liberale ideeën die een persoon heeft. Die ideeën worden totaal afgebroken, en in plaats daarvan construeren de recruiters een compleet nieuw paradigma in die persoon. Dat is een bewuste strategie,” legt Nawaz uit.

Verbale Jihad als strijdmiddel

In het Westen is islamitische terreur succesvol aangewend om angst in te boezemen. Na de moord op Theo van Gogh of de aanslagen op Kurt Westergaard (Denemarken), wordt er overwegend met voorzichtigheid over de Islam gesproken.  Moslims in het Westen beschikken niet over de middelen om met wapens te strijden voor de verspreiding van hun religie. Dat betekent echter niet  dat ze zonder middelen zijn.  De vrijheid van religie en het recht op de vrije uiting van meningen verschaffen de militante moslims alle wapens die ze nodig hebben. Het was bijvoorbeeld onder meer Halleh Ghorashi, thans hoogleraar bij de VU die in 2006 Hirsi Ali onder vuur nam in de Volkskrant om haar boodschap te ontkrachten. Ze propageert tegenwoordig een open houding naar de Islam en is van mening dat de vrijheid van meningsuiting wel wat ver gaat.

Een ander voorbeeld is Fouad Sidali, hoofdbestuurslid van de PvdA, die nog onlangs ophef veroorzaakte met zijn tweet: ‘Hitler is onder ons, zijn naam is Wilders’. Het zijn maar twee voorbeelden hoe islamcritici onder vuur worden genomen door hun reputatie aan te tasten en hun uitspraken verdacht te maken. Het heeft succes. Wilders staat waarschijnlijk een nieuw proces te wachten. Ook Maurits Berger die publicitair voortdurend olie op de golven gooit als de Islam weer eens in discussie komt, mag tot de verbale jihadisten worden gerekend. Zijn snelle, direct na 9/11 verschenen boekje ‘Kruistocht en Jihad’, is nu na het verschijnen van ISIS op het wereldtoneel geheel ongeloofwaardig geworden.

Verbale Jihad maakt geen fysieke slachtoffers. Ze ruimt tegenstanders echter effectief uit de weg door hun reputatie aan te tasten. In die zin heeft de islam al heel wat slachtoffers gemaakt.

Politieke correctheid als probleem

Het succes van de verbale jihad wordt ondersteund door de heersende politieke correctheid. Dat is overigens een paradoxale zaak in handen van moslims. Enerzijds beroepen ze zich voortdurend op de onbegrensde vrijheid van meningsuiting, terwijl ze die anderen min of meer ontzeggen door meningen verdacht te maken met termen als ‘islamofobie’, ‘islambashing’ en ‘discriminatie’.  Gedeeltelijk is dat te verklaren omdat er maar weinig mensen de strekking van de Koran kennen. Hoeveel mensen in Nederland kennen verzen als hierboven, zijn zich bewust van de totalitaire drijfveren van de Islam of begrijpen hoe de militante ideologie van de Islam werkt. Voor een ander gedeelte is het te verklaren uit de angst van bestuurders voor problemen. Ze blijven sussend optreden en helpen zo mee aan het ontstaan van taboes. 

Opschuiven van problemen

Ik ben van mening dat alleen openhartige kritiek de Islam van zijn wapens kan ontdoen. Maar het is juist die openhartige kritiek die de Islam, geholpen door de politieke correctheid, zo handig weet te

onderdrukken. Wie kan daar met gezag iets tegen inbrengen zonder risico’s te lopen? Wie kan de Islam ondervragen over haar kernopdracht om al strijdend de wereld voor Allah te veroveren tot er geen andere godsdiensten meer zijn overgebleven? Wie kan een verband leggen met de geschiedenis van de katharen om aan te tonen dat ISIS als representant van de radicale Islam hetzelfde soort genocide bedrijft?. Wie kan met gezag de Islam omschrijven als een totalitaire ideologie die overal de vrede bedreigt onder de uitroep dat Islam ‘vrede’ betekent? Het ongenoemd blijven of niet veroordeeld worden van dat soort teksten, leidt er alleen maar toe dat de polarisatie in de samenleving verder groeit en het vertrouwen in de overheid en haar organen ondermijnt. Alleen een beleid dat de Islam dwingt zich te schikken in de bestaande godsdienstvrede kan op termijn een oplossing betekenen. Maar de overheid die dat uitspreekt, en waar tal van argumenten voor zijn, bevindt zich nog steeds achter de coulissen. Onduidelijkheid waar duidelijkheid is gewenst, overheerst. Wat houdt ze tegen?

In het 'huis van oorlog' worden moslims geacht zich aan de wetten van het land waar ze wonen te houden. Dat is verraderlijk. Want het verandert als er dominantie wordt bereikt. Dan wordt er gewapenderhand 'vrede' gesticht met als giftige incentives plundering, buit en slaven. 

 

Sherazades van de orthodoxe islam

.                                                                     

“Ayaan is niet die grote islamkenner”, is de titel van het artikel in het Betoog in de Volkskrant van 9 december 2006 van de hand van de dames: Nikita Shahbazi, Halleh Ghorasi en Kaouthar Darmoni. De dames zijn de sherazades van de orthodoxe islam. Als door een horzel gestoken  storten ze zich op Hirsi Ali die naar hun smaak de Islam in een te obscuur daglicht heeft gezet. Ze vertellen vervolgens sprookjes die door mensen zonder enige feitenkennis van de islam gemakkelijk voor zoete koek worden aangenomen. De Sherazades schotelen ons een light-versie van de islam voor die niet bestaat. Ze maken daarvoor gebruik van de uiterst bedenkelijke traditionele methode dat je de waarheid mag manipuleren als dat in het belang van de islam is.

Sharia 

Ze willen ons doen geloven dat de ‘beruchte sharia’ slechts een beperkt toepassingsgebied kent, moslims de democratische beginselen zijn toegedaan en moslima’s inspiratie uit de koran halen voor hun eigen emancipatie. Die beweringen passen in hun betoog dat Ayaan Hirsi Magan teveel aandacht heeft gekregen, te weinig is tegengesproken en dat ze de emancipatie van moslima’s het tegendeel van een dienst heeft bewezen.

Laten we maar beginnen met de sharia, de islamitische wetgeving. Volgens onze Sherazades zijn er maar 8 islamitische landen die volgens de sharia geregeerd worden. Dat klopt voor wat het strafrecht betreft. Wat de dames echter vergeten te vermelden is dat in de overige 39 overwegend islamitische landen er 38 de sharia gebruiken voor het familierecht. Dat veel moslims de democratische beginselen zijn toegedaan, wil ik ook nog wel geloven. Dat het daarbij om 90% van de moslims gaat, is echter een kwestie van selectief citeren. Het probleem van veel islamitische landen met een seculiere regering is nu juist dat daar de democratie beperkt wordt om te voorkomen dat langs democratische weg de orthodoxe islam aan de macht komt. Dat is bijvoorbeeld in Egypte gebeurd, een land dat zich ook nog steeds democratisch noemt.

Emancipatie

Veel bedenkelijker wordt het echter als de dames de koran noemen als inspiratiebron voor hun emancipatie. Kon dat maar! De koran is echter geheel op de hand van de mannen. Weliswaar deelt Allah daar in mede dat man en vrouw voor hém gelijk zijn, doch dat hij op aarde de een boven de ander liet uitstijgen. De vrouw is onvoorwaardelijke gehoorzaamheid aan haar man verschuldigd. De gebruikelijke manier om dat te vergoelijken is de uitleg dat vrouwen zo emotioneel zijn dat ze de zaken die een koel verstand vergen, niet aankunnen. Vrouwen mogen vanwege die emotionaliteit ook niet bij begrafenissen aanwezig zijn. Dat is een mannenzaak. De vrouw mag geslagen worden. De koran stelt vrouwen achter in erfrecht, bij getuigenissen, scheiding en de formele verantwoording voor de kinderen. De koran ziet haar als een verleidingsgevaar voor mannen, reden waarom zij zich moet bedekken. Er staat niets over de besnijdenis van vrouwen in de koran. In feite is het een pré-islamitisch gebruik. De profeet gedoogt het echter wel. Overeenkomstig de overlevering (hadith’s) heeft hij gezegd: ‘maar snijdt niet te diep, want dat gaat ten koste van het genot van mannen’.

Natuurlijk is er volgens de schriftgeleerden  in de koran inspiratie te vinden voor vrouwenemancipatie. Volgens hen geeft de koran letterlijk overal een antwoord op en bevat die alle waarheden die ontdekt zijn en nog ontdekt moeten worden. De methode die hierbij wordt toegepast heet ‘hineininterpretieren’. De verzen die echt over de ongelijke relatie van man en vrouw gaan, kunnen echter niet worden weggepoetst.

De vrouwen van al Nisa  hebben dat heel wat beter begrepen. Die pleiten voor een moderne interpretatie waardoor de gelegenheid ontstaat om een aantal teksten vanwege hun historische achtergrond niet langer van toepassing te achten op het heden.

Tegenspraak

Dat Ayaan niet voldoende weersproken is gaat ook niet op. In islamitische kringen is sterk afstand van haar genomen met argumenten die ook veel autochtone Nederlanders hebben overgenomen. Ayaan zou het tegenovergestelde bereiken van wat ze beoogde. Dat dit duidelijk niet klopt, betogen o.a. Naïma Azough (GrL) en de cultuursociologe Yolanda van Tilburg in haar laatste boek over Ayaan waarin ze aantoont dat de kritiek op Ayaan voor moslima’s ook een dekmantel is om onverdacht aan de eigen emancipatie te werken.

In hun inleiding willen de Sherazades ons doen geloven dat Ayaan’s opstelling voortkomt uit persoonlijke ervaringen en dus geen algemene strekking kan hebben. Ook dat is aantoonbaar onjuist. De gemiddelde boekhandel heeft vaak minstens vijf boeken van ex-moslima’s op voorraad, waarvan de strekking niet veel afwijkt van wat Ayaan over de islam te vertellen heeft. Bijvoorbeeld dat van Nahed Selim met de veelzeggende titel ‘Zwijgen is verraad”. De vele andere kritische boeken over de islam tel ik dan niet eens mee.

Het laatste boek van Ayaan bevat in het eerste deel een haarscherpe analyse hoe de islamisering van jongeren verloopt en hoe ze er toe komen om de tunnelvisie te accepteren die hen blind maakt voor de waarheid. Het is duidelijk dat onze Sherazades daar zijn blijven steken. Voor hen is spreken verraad. Hun bijdrage aan de emancipatie van moslima’s is negatief.

Zwijgen

Veelbetekenend is het ook dat ze zwijgen over een bepaalde manier van tegenspraak uit islamitische kring. Geen woord van veroordeling over de bedreigingen aan het adres van Ayaan die tot constante beveiliging nopen. Dat is eigenlijk wel logisch. Als aanhangers van de traditionele islam weten ze dat de koran voor figuren als Ayaan niet mals is. Haar dood is niet alleen vereist vanwege haar afvalligheid, maar nog meer vanwege het feit dat ze het eigen nest bevuilt en de islam beledigt.

Dat staat in de grote catechismus van de islam.

Dat twee van de dames in Amsterdam (ten tijde van hun artikel) een universitaire functie vervullen (bijzonder hoogleraar en docente) stemt me bedroefd. Het ware wenselijk de orthodoxe islam geen verder podium te geven dan de moskee. Dat is al verontrustend genoeg.

De orthodoxe islam gebruikt de hele maatschappij als open podium om de misleidende light-versie van de islam aan te prijzen. Zie waar het toe leidt. Het woord emancipatie is een westers begrip dat in de orthodoxe context op farizeïstische wijze verkracht wordt. Vrouwen wordt voorgehouden dat ze via de Islam al eerder handelingsbekwaam waren dan vrouwen in het westen. Het enige voorbeeld dat we daar over kennen is de vrouw van de Profeet die al voor dat hij met zijn preken begon een eigen handelsbedrijf had

Verlengstuk

De vrouw blijft een verlengstuk van het islamitisch dogma dat ze ondergeschikt is aan de man. Als vrouwen zoals Halleh Ghorashi over slecht begrepen emacipatie spreken, lijken ze het verlengstuk van de orthodoxe Islam te zijn die ze dan ook verdedigen.  Op deze wijze betreden ze het strijdperk met verbale jihad ter ere en meerdere glorie van de Islam. Sherazade verleidt met haar verhalen al lang de Kalief niet meer. Sherazades verleiden de Westerse samenlevingen met hun gekleurde verhalen tot het accepteren van de Islam met al zijn verschrikkingen.

nb. Tegenwoordig is Halleh Ghorashi gewoon Hoogleraar bij de Universiteit van Amsterdam

Islam en de verleiding van het totalitaire denken

                                                                      

Volgens de laatste islamitische mode is onthoofden meer in zwang geraakt

Een Iraniër, op bezoek in Nederland, vertelde me ooit dat Iran het enige islamitische land is waar geen moslims wonen. Het is een grap die in Iran de ronde doet.

 Het huidige Iran is een creatie van Khomeiny en vertoont veel trekken van de ideale staat, zoals Plato die in een boek beschreven heeft. De ideale staat van Plato bestond in feite uit een totalitair regime waarin het individu is teruggebracht tot een radertje van een collectief systeem. Om individuen in zo’n systeem opgesloten te houden is er een zekere vorm van dwang nodig en worden overtredingen van de ideologische regels door sancties getroffen.

De bevolking van Iran doet publiekelijk braaf mee, maar achter de voordeur van het eigen huis bestaat een ander Iran. Het is een hypocriete samenleving geworden die door ideologische dwang bij elkaar wordt gehouden.

De imperfecties van democratie en liberalisme vormen uitdagingen die met name door mensen die neigen tot totalitarisme beantwoord wordt met de oplossing om de vrijheid van het individu te beperken. Communisme en fascisme waren Westerse oplossingen, elders in de wereld is dat de Islam. Maar alle pogingen om van een imperfecte wereld een perfecte te maken zijn gedoemd te mislukken. Ze stranden op de weerbarstigheid en imperfectie van de mens die nooit in staat is zijn natuurlijke behoeften op te geven voor een fanatiek nagejaagd doel dat hem van zijn vrijheid berooft.

De wereldgeschiedenis overziend is de Islam al eeuwenlang de bron voor initiatieven om de wereld te verbeteren met totalitaire concepten. In die zin moet de Islam worden beschouwd als een politiek systeem dat zijn kracht ontleend aan een god die daar de inspiratie voor levert. Dat is wel wat anders dan Marx, Lenin, Hitler of Mussolini, aardse wezens waarvan je de ideeën kunt weerleggen. Om in opstand te komen tegen een god en de door hem geheiligde profeet is nagenoeg onmogelijk zo lang je nog hoop hebt op een plaatsje in de hemel.

Ieder totalitair systeem heeft meerdere gezichten. Het gezicht van een paradijselijk einddoel is aantrekkelijk, uitnodigend en veelbelovend. De maatregelen die nodig zijn om op weg te blijven naar dat einddoel hebben echter een afschrikwekkend gezicht omdat voor dat einddoel alles geofferd mag worden wat het in de weg staat. De fase voorafgaand aan het bereiken van het einddoel kent een ethiek van het doel heiligt de middelen. Alles is toegestaan en gerechtvaardigd door ideologie. Politieke correctheid is het derde gezicht. Op alles bestaat een antwoord in de vorm van een door de ideologie voorgeschreven waarheidsopvatting. Het vierde gezicht van een totalitair systeem wordt gevormd door de interne strubbelingen. Vooral het ongenoegen over misbruik van posities en de daarbij behorende corruptie tasten het geloof aan en worden door fanatici beantwoord met geweld en schoonmaakacties. In islamitische kringen gaat het grapje dat Kalief het meest ongezonde beroep ter wereld is. Er werden er nogal wat vermoord en gevangen gezet. Als regel is de toekomst van een totalitair systeem geen andere dan een misdadig regime dat haar macht voor eigen gewin exploiteert en door privileges ontsnapt aan het leven dat anderen moeten leiden als opoffering op weg naar het einddoel.

Het is nog een wereldwijd taboe om Islam te identificeren als een totalitaire ideologie. De tekenen zijn echter onmiskenbaar. Het Westen is de ideologische vijand van de ideologische Islam. De Islam indoctrineert haar gelovigen met vijandbeelden, complottheorieën en een idealistische opvatting van de Islam zelf. De Islam vervolgt niet alleen interne dissidenten, maar is ook actief in het vervolgen van externe critici. Islam verzet zich wereldwijd tegen de vrijheid van meningsuiting. Het OIC is daarvan een voorbeeld op wereldniveau, Tariq Ramadan verwoordt het bijvoorbeeld in Europa en in Nederland vindt bijvoorbeeld UvA-hoogleraar en theedrink-adviseuse Halleh Ghorashi dat de vrijheid van meningsuiting wel wat beperkter mag zijn. Als gevolg van intimidatie en de dwang van politieke correctheid is zelfcensuur in Nederland niet ongebruikelijk.

In het Westen geniet de Islam als religie de nodige bescherming. Kritiek wordt al snel bestempeld als belediging van godsdienst, als racisme en discriminatie of als de uiting van onderbuikgevoelens. Merkwaardig is dat ‘links’ als kampioen van de strijd tegen totalitaire ideologieën het politiek correcte denken voedt en daarmee de Islam alle ruimte geeft. Een van de mogelijke verklaringen voor dat fenomeen is dat actieve moslims steun zoeken bij links dat met de nodige graduele verschillen in de kern ook, zoals de Islam, anti-kapitalistisch en anti-liberaal is.

Ik waarschuw ze alvast maar. Khomeiny sloot in Iran ook een verbond met links om de revolutie tegen de Sjah te ontketenen. Toen hij eenmaal de macht had liet hij communisten en socialisten ophangen of opsluiten. De ‘nuttige idioten’ pasten niet meer in zijn plan. Een goed voorbeeld van een ethiek waarin het doel de middelen heiligt.

De sluipende verbale jihad

                                                          

Tariq Ramadan

De sluipende verbale jihad

De Koran draagt moslims met een stelsel van beloningen en bedreigingen op om: ‘te strijden totdat de wereld van Allah is’.  De wereld wordt bijna dagelijks geconfronteerd met de gewelddadigheid van de fundamentalistische islam. Terwijl we daar met schrik en afgrijzen kennis van nemen, is een andere vorm van jihad, de verbale jihad, onder onze ogen actief om opinies te beïnvloeden om zodoende de islam te beschermen en te verspreiden.

Actieve moslims gebruiken vooral internet als medium voor hun ‘verbale jihad’. Ze zijn bijna overal, waar discussie mogelijk is, actief. Ik trof ze aan op Facebookpagina's (zoals hier: Politiek en Samenleving), op twitter, maar ook in de reactiekolommen van bijvoorbeeld de Volkskrant en GeenStijl.   Behalve om het downplayen en spinnen van slecht nieuws over de islam, gaat het vooral om het verspreiden van extreem linkse opvattingen, waarbij de Westerse samenleving wordt gezien als een kapitalistische samenzwering die van haar inwoners slaven maakt. Oorlogen worden veroorzaakt door wapenhandelaren die beide zijden bevoorraden. Alles wat Europa of Amerika onderneemt, wordt verdacht gemaakt, vooral aan de hand van complottheorieën.

Activisten maken gebruik van de vrijheid van meningsuiting als hun goed recht, maar er wordt vaak vals gespeeld. Er wordt vaak gebruik gemaakt van Nederlands aandoende nicknames. Als je op Facebook doorklikt op zo’n naam tref je als regel een voor dat doel aangemaakte Facebookpagina aan waar verder geen activiteit te zien is. Sommigen opereren onder verschillende nicknames om zichzelf de bal te kunnen toespelen. Door de Nederlands aandoende nicknames wordt de indruk gewekt dat de mening afkomstig is van doorsnee Nederlanders en daarmee wordt de bestaande realiteit vervalst.

De politieke visie die uit de reacties en bijdragen blijkt is geheel in overeenstemming met de visie op de Westerse samenleving zoals die bijvoorbeeld door Tariq Ramadan in diens boek: “Westerse moslims en de toekomst van de islam”, wordt beschreven. Zo schrijft hij bijvoorbeeld (pagina 255): “Welnu, het neoliberale kapitalistische systeem dat zich aan de wereld heeft opgedrongen, staat voor een universum waartegen moslims zich moeten verzetten (…)”. 

Ramadam  kan worden gezien als een van de meest gehaaide verbale jihadisten. De Francaise  Caroline Fourest heeft er bijna een levenswerk van gemaakt om zijn verbale methoden te analyseren en heeft daar het boek: “Frère Tariq : Discours, stratégie et méthode de Tariq Ramadan (French)Paperback – January 1, 2004”, over gepubliceerd.

Veel actieve verbale jihadisten geven blijk van een behoorlijke training in retoriek en staan inhoudelijk hun mannetje. Aan de hand van citaten uit de Bijbel leggen ze uit dat niet Jezus, maar Mohammed de verwachte profeet was. Facebook is ook een van de media waar wervingsactiviteiten plaats vinden.

Internet en de sociale media zijn niet de enige plaats waar verbale jihad steeds vaker valt aan te treffen. Het valt ook waar te nemen op de opiniepagina’s van kranten en op radio en televisie waar bekende en actieve moslims, ik noem geen namen, voorstellingen van zaken presenteren die eenzijdig zijn en agressief ten opzichte van de Nederlandse samenleving. Op hoeiboei is daar een recent voorbeeld van te vinden: Probleem voor alle mannen in Nederland. Jamila Aanzi probeerde in een radioprogramma het aanstotend gevend gedrag van moslimjongeren ten opzichte van vrouwen een algemeen verschijnsel te maken van mannen ten opzichte van vrouwen. ‘Downplayen’ is het werkwoord dat hierbij past en het is een voorbeeld uit velen.

Ook wetenschappers zijn gewild of ongewild actief als verbaal jihadist.  Halleh Ghorashi, thans hoogleraar bij de UVA, is uit die groep de meest invloedrijke. Zij predikt een tegemoetkomende houding ten opzichte van moslimmigranten die, volgens haar, daardoor meer open zullen staan voor de Nederlandse cultuur. Hoewel zij al jaren actief is met dit pleidooi dat door menig beleidmaker omarmd wordt, is er van enig resultaat nooit iets gebleken. Ze kan gezien worden als de grote inspirator van het theedrinken met moslims en heeft heel wat politici daartoe weten over te halen. In de aanvaardingsrede  waarmee zij het bijzonder hoogleraarschap van de VU aanvaardde legt ze uit dat de gebrekkig verlopende integratie van moslimmigranten geheel en al aan het overheidsbeleid te wijten is. Geen woord besteed ze aan de weerstand tegen integratie vanuit de islam, een weerstand waarvan Tariq Ramadan de woorden aan moslimse voorlieden en imams heeft verschaft.

Verbale jihad zie ik als een bedreiging van de vrije en open discussie in Nederland.  Met instemming van al degenen die voor politieke correctheid pleiten en daaronder bevinden zich heel wat bekende moslims, wordt kritiek op de islam en op gedrag van moslims, genegeerd, gebagatelliseerd of gedemoniseerd. In het politieke klimaat dat is geschapen heeft menigeen angst om in dat verband van racisme, discriminatie of islamofobie te worden beschuldigd. Dat geeft verbale jihadisten vrij spel en een ruim schootsveld.