Posts tonen met het label Zwarte Piet. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Zwarte Piet. Alle posts tonen

dinsdag 18 november 2014

Het bevoordelen van slachtoffergedrag van minderheden

                                                                       
Tijl Uilenspiegel liet mensen hun dwaasheid zien
 


Tijl Uilenspiegel was in zijn tijd een schelm die mensen een spiegel voorhield. Zo is Quincy Gario een hedendaagse schelm, maar de spiegel die hij Nederland voorhoudt laat een vals beeld zien.
Je kunt in een oude kerktoren bijvoorbeeld het symbool zien van de onbarmhartige inquisitie, de genocide op de Katharen of de onderdrukking van religies in Nederland na de reformatie. Je kunt ieder soort ongenoegen op die toren projecteren, met dat ongenoegen op televisie verschijnen of dat in kranten publiceren. Waarschijnlijk zal niemand zich er iets van aantrekken. Peter R. de Vries zal in dit geval bij DWDD laten weten dat je niet moet zeuren en Herman Pleij zal het zo sterk relativeren dat je niet meer buiten durft te komen.

Als je daarentegen op Zwarte Piet racisme projecteert en de wereld deelgenoot maakt van je beledigd zijn en bovendien tot een minderheid behoort, heb je ineens alle aandacht. Peter R. de Vries zal in DWDD zeggen dat je gelijk hebt en Herman Pleij zal aantonen dat Zwarte Piet in de loop der tijden altijd al aan verandering onderhevig was, dus waarom nu niet?

Toen de bewoners van Duindorp van zich lieten horen omdat ze hun cultuur waarin families bij elkaar blijven wonen als bedreigd zagen, ging de warme aandacht uit naar de slachtoffers van hun streven, gediscrimineerde allochtonen, en de Marokkaanse bakker in de buurt stak zijn eigen bedrijf in de brand om nog wat extra bewijs te creëren voor de xenofobie van de Duindorpers.  Dat Duindorpers vrijkomende woningen wilden behouden voor de huisvesting van familieleden, telde niet. Duindorpers hebben geen slachtofferpotentie. Je kunt er geen eer mee inleggen als je voor ze opkomt.

Het zou voor de hand hebben gelegen als mensen als Peter R. de Vries en Herman Pleij het beledigd zijn van Quincy Gario en de zijnen hadden gerelativeerd. Niet zeuren joh!, we hebben schuld betuigd en er is een slavernijmonument, dus laat Zwarte Piet met rust en zoek een ander object om je ongenoegen op te projecteren.

Herman Pleij had natuurlijk gelijk toe hij met overtuiging vertelde dat het Sinterklaasfeest aan veranderingen onderhevig is als gevolg van veranderingen in de cultuur. Daarbij is echter sprake van een geleidelijk en spontaan proces. Nu gaat het om afdwingen door een kleine groep en door dat weg te laten gebruikte ook Herman Pleij een valse spiegel. Een goed voorbeeld maar op de verkeerde en opportunistische manier gebruikt als een valse noot in de discussie. Dat geldt ook voor al degenen die de kinderen waar het om zou gaan bij de discussie gebruikt. Het is bedrieglijke onzin. Sinterklaas is geen kinderfeest. Sinterklaas is een feest dat door volwassenen georganiseerd wordt voor kinderen en zij zijn het die nu oorlog voeren over de vraag hoe Zwarte Piet er voor de kinderen mag uitzien.

De uitslag van de bijna-oorlog wordt niet bepaald door de anti-zwarte pieten of de pro-zwartepieten (Olaf Tempelman noemde ze in de Volkskrant allebei ‘adepten’, maar voegde ‘fanatieke’ toe aan de adepten die Zwarte Piet willen behouden). De uitslag wordt bepaald door het vredesaanbod van de politiek correcten die vinden dat er begrip getoond moet worden voor het beledigd zijn van (gekleurde) mensen die, al dan niet terecht, menen dat Zwarte Piet moet worden opgevat als een symbool van de slavernij van hun voorvaderen en de discriminatie die zij in het heden ervaren.  

Politiek correcten gebruiken de zin: ‘je moet niet zeuren’ alleen tegen eigen landgenoten waar ze hun eigen duistere kant op kunnen projecteren. Ze houden hen een spiegel voor waarin alleen discriminatie, racisme, uit de onderbuik spreken, xenofobie en onverdraagzaamheid te zien is. Wie zich daardoor beledigd voelt heeft wat hen – de politiek correcten- betreft, geen recht van spreken. Volgens mij is dat nu precies waar de hele discussie eigenlijk om draait.

Het is bepaald niet het enige onderwerp waarbij het zo gaat. Bij veel onderwerpen die een rol spelen bij het multiculturele samenleven gaat het op dezelfde manier. Het politiek correcte deel van Nederland veroordeelt de geluiden die haar niet bevallen ten voordele van minderheidsgroepen die het slachtoffer zouden zijn van onheuse bejegening.

Dat de discussie nu zo hoog oploopt heeft te maken met het feit dat het Sinterklaasfeest een volksfeest is. Een groot deel van de bevolking zet zijn hakken in het zand tegen de politiek correcte bevoogding. Ze zien het provocerende gedrag van de anti-pieten met hun spandoek dat Zwarte Piet racisme is, als mogelijk gemaakt door de politiek correcten die de Quincy-groep in bescherming nemen.

Politiek correcten gedragen zich als de moeder die streng en onaardig is voor haar eigen kinderen  maar in een soort fee verandert voor het buurjongetje dat komt spelen. Waarom ze dat doet is voer voor psychologen.

Dat soort feeën zijn vooral te vinden in de (linkse) media, hoger en academisch onderwijs, welzijnswerk,  (linkse) politici, de hogere echelons van overheid en semi-overheid en bij koningin Maxima. De argumentatie die in dit soort kringen is te vinden blinkt zelden uit in logica. In plaats daarvan zijn drogredenaties en halve waarheden bon ton. Wie de ambitie heeft om in die kringen te verkeren leert de taal die daar wordt gesproken en vermijdt risico’s die tot uitstoting zouden kunnen leiden.

Slachtoffergroeperingen weten de weg naar dat soort kringen. Hun ‘trieste’ lot wordt nimmer veroorzaakt door eigen keuzes of cultuur, maar altijd door de ander die racistisch is, discrimineert, uit de onderbuik spreekt, xenofoob of islamofoob is, kortom alles wat een politiek correcte niet is en dat hoort hij graag.

Het wordt tijd dat politieke correctheid die de weg verspert naar oprechte feedback voor slachtoffergroeperingen stevig wordt aangepakt als een beweging die polarisatie veroorzaakt, de samenleving een valse spiegel voorhoudt en minderheidsgroeperingen bevoordeelt.

Houd politiek correcten de spiegel voor!

Zie ook mijn blog over het fenomeen Zwarte Piet




vrijdag 24 oktober 2014

Politieke correctheid is het kwaad van deze tijd

                                                                       
“I believe that political correctness can be a form of linguistic fascism, and it sends shivers down the spine of my generation who went to war against fascism”  P. D. James

Kun je de obesitasepidemie verklaren uit het gebrek aan commentaar uit de sociale omgeving van dikke mensen? Het is weer eens een andere invalshoek dan de oorzaak zoeken bij armoede of bij gemaks- en troostvoedsel. Dat zijn wellicht gemakzuchtige verklaringen die de werkelijke oorzaak verhullen. Het is denk ik vooral de angst om iets te zeggen  dat onaardig wordt gevonden die veel mensen ervan weerhoudt om de juiste feedback te geven. Zelf heb ik niet zo’n moeite om mijn te dik wordende vrienden met een vinger in de buik te porren en gelijktijdige de vraag te stellen: ‘wordt dat niet wat te veel, man?”. Bij vrouwen en kinderen laat ik dat na. De zieligheidsreflex bezorgt mij ook een drempel. Het is niet aardig om zoiets te zeggen en ik wil niet onaardig worden gevonden. 

De meeste dikkerds zijn zelf de bron van hun zieligheid. Bij goedbedoelde opmerkingen exploiteren ze hun ongemak door op hun omgeving een beroep te doen om de opmerking als ‘zoiets zeg je niet’ onschadelijk te maken en degene die de opmerking maakte een schuldgevoel te bezorgen. Het is dan ook de exploitatie van slachtofferschap die ‘politieke correctheid’ te weeg brengt en de ‘olifant in de kamer’ onbenoemd laat. Het slachtoffer exploiteert vaardig de angst bij anderen om onaardig gevonden te worden en biedt de politiek correcte medemens de mogelijkheid om als fatsoensrakker  incorrectheid te straffen. Het is een pyrrusoverwinning voor de dikkerd. Het sociaal ongemak dat hij in zijn omgeving veroorzaakt leidt er toe dat steeds meer mensen hem zullen mijden. Alleen de fatsoensrakkers profiteren. Hun levensspel om te domineren door anderen van onfatsoen te beschuldigen, maakt ieder probleem groter omdat datgene wat gezegd moet worden ongezegd blijft.

Niemand wil de ‘zwarte piet’ krijgen en dat speelt ook een rol in de discussie die Quincy Gario heeft aangezwengeld. Het had anders kunnen lopen als zijn omgeving op tijd zou hebben ingegrepen. Bijvoorbeeld door hem er op te wijzen dat hij het archetype van Zwarte Piet assertiever had kunnen gebruiken door, zwart geschminkt en verkleed, met de roe te zwaaien en iedere discriminerende Nederlander te verzekeren dat hij in de zak zal worden afgevoerd naar Spanje. Quincy Gario kon echter onder de hoede van fatsoensrakkers de projectie van het slavenverleden op een onschuldig archetype exploiteren. Fatsoensrakkers verhinderden dat hem de waarheid werd gezegd en veroordelen degenen die dat wel doen.

René Cuperus werd in zijn column (VK 20-10-2014) helemaal ongelukkig van het gedoe en voorspelt dat het hele Sinterklaasfeest besmeurd raakt en wel ten gronde zal gaan. Intussen wijst hij er fijntjes op dat het om een symbooldiscussie gaat die eigenlijk de spelregels van het toekomstig samenleven in Nederland als onderwerp heeft. Dat is precies het onderwerp dat fatsoensrakkers vermijden. Hun interventie dient eigen glorie en de korte termijn en verhindert de broodnodige kritische discussie en feedback. Zoals een dikkerd zijn ongemak exploiteert, exploiteren fatsoensrakkers diens slachtofferschap. Het levert een ongezonde symbiose op tussen slachtoffers en hun redders met het opgeheven vingertje.

De spelregels van de toekomstige samenleving zijn eigenlijk ook het onderwerp bij de Fransman Eric Zemmour, aan wiens boek: “Le suicide de Français” het programma Nieuwsuur (19-10-2014) aandacht besteedde. Het is zijn verwijt dat de Fransen het aan zichzelf hebben te danken dat hun samenleving instort als gevolg van de onbeperkte instroom van migranten met een andere cultuur. Hij is te vergelijken met de ooit gerespecteerde Duitse econoom Thilo Sarrazin die na zijn boek: ‘Deutschland schafft sich ab’ uit weldenkend Duitsland verbannen werd (. Het is gemakkelijk te voorspellen dat Eric Zemmour, ondanks de grote oplagen waarmee zijn boek verkocht wordt, eenzelfde lot wacht. Wat hij zegt is niet aardig voor migranten en dat biedt fatsoensrakkers weer een uitgelezen kans om met hun opgeheven vingertjes angst en schuldgevoelens op te roepen bij degenen die het zich, vanwege de risico’s, niet kunnen permitteren om als ‘politiek incorrect’ veroordeeld te worden. Vraag bijvoorbeeld Paul Scheffer maar hoe het hem vergaan is na de publicatie van zijn ‘Het multiculturele drama’.

Politieke correctheid is effectiever dan de retorische donderpreken die vroeger vanaf de kansels over het kerkpubliek werden geranseld. De donderprekers riepen de individuele mens ter verantwoording. Iedereen kon het zich aantrekken. Fatsoensrakkers zijn echter de kerkgangers die met het vingertje naar anderen wijzen om zelf beter te lijken. Politieke correctheid is het kwaad van deze tijd. Kamers puilen uit van de olifanten, terwijl allerlei maatschappelijke problematiek ongehinderd blijft groeien.

Het benoemen van maatschappelijke problematiek is een risico geworden. Ik lees het iedere morgen tussen de regels in mijn krant die steeds grijzer wordt. Kolen en geiten worden gespaard, dat is het veiligst.

nb: eerder gepubliceerd op The Post online


  

maandag 13 oktober 2014

Ik wil Zwarte Piet behouden, de echte!

Op de vlucht 


Zelden is onze natie zo in beroering geraakt over een onderwerp dat eigenlijk alleen maar een lik schoensmeer om het lijf heeft. Maar een veegje schmink is voldoende gebleken om gekwetste gevoelens in verband met ons niet zo fraaie slavernijverleden volop in de aandacht te brengen. Maar dat is nog geen reden voor Sinterklaas en Zwarte Piet om overhaast op de vlucht te slaan.

Op de nationale televisie nam de minister-president van onze geteisterde natie ferm stelling. “Ja hij is zwart, daarom heet hij ook ‘zwarte Piet’. “ Natuurlijk had hij er daarbij nog op moeten wijzen dat de naam ‘Piet’ is, en geen Winston, Jeffrey of Desi. Met zulke namen voor de knecht van Sinterklaas zouden de klagers heel wat meer recht van spreken hebben.

De ijdeltuit die onze Nationale ombudsman is, zag zijn kans schoon en zette zijn te weinig omstreden gezag in om te verklaren dat Nederland racistisch is. Maar hij was niet de enige BN’r die als kletsmajoor de kans schoon zag om een duit in het zakje te doen.

Ook de ‘man in de straat’ (die ook een vrouw kan zijn), laat zich niet onbetuigd. De aanval op een volkssymbool als zwarte Piet maakt sterke emoties los en op sociale media wordt verwoed gepleit om hem van de ondergang te redden. Zwarte Piet moet blijven en daar sta ik onder enig voorbehoud helemaal achter.

Het oorspronkelijke feest was heidens


De eersten die een oud volksgebruik in opspraak brachten waren waarschijnlijk de prelaten van de vroege katholieke kerk. Het was heidens. Dus werd de ‘goede’ man ‘Klaas’ verroomst tot Sinterklaas. Gevers zijn heilig omdat geven een christelijke deugd is. De beroete Piet mocht zichzelf blijven. In de verte had hij wel wat van de duivel. Hij moest ‘stoute’ kinderen tot de overtuiging brengen dat braaf zijn heel wat minder risico’s oplevert.

Na de reformatie in de zestiende eeuw werd de viering van het Sinterklaasfeest als te 'katholiek' verboden en ging ondergronds bij het katholieke volksdeel en maakte in de achttiende eeuw weer een comeback.

De oorsprong van de culturele traditie aan het begin van december zou nog wel eens heel wat ouder kunnen zijn
Hajji Firuz (l) en Mogh (r) lijken meer op Sint en Piet
dan we vermoeden. In Perzië (Iran) bestaat nog eenzelfde soort traditie. Het gaat om de figuren Hajji Firuz en Mogh(een soort zwarte Piet en een in wit geklede man met een lange witte baard) Ze gelden als aankondigers van het nieuwe jaar en beginnen daar al weken van tevoren mee. Het is aannemelijk dat de traditie via volksverhuizingen onze kant op is gekomen en een eigen invulling kreeg. De datum, een paar weken voor het nieuwe jaar, is nog steeds goed. Het zijn de archetypen.

Betekenis geven

Het draait in deze hele discussie om betekenis geven. Zoals een boom er voor de natuurminnaar er heel anders uitziet dan voor de houtvester, kan willekeurig welk object in de ogen van de subjectieve waarnemer een betekenis krijgen die los staat van het object zelf. Op onze Zwarte Piet zijn door vriend en vijand al eeuwenlang heel wat eigenaardige ideeën geprojecteerd die weinig van doen hebben met het oorspronkelijke symbool.

In Amerika hebben ze Zwarte Piet geëlimineerd en Santa Claus voorzien van een rendierslee waardoor hij geen paard, stoomboot en Zwarte Pieten meer nodig heeft. Onder de klanken van ‘Jingle Bells’, voortkomend uit weer een andere traditie, strooit de goedbuikse Claus zijn gezelligheid over Amerika uit en sindsdien vinden de Amerikanen kadootjes onder de kerstboom in plaats van een kribbetje. Behoorlijk efficiënt, maar niet om na te volgen.

Moslims hebben problemen met het kruis op de mijter en islamisten proberen hun onderdanen bij het feest weg te houden omdat het christelijk is en dus haram. In het onderwijs en op straat levert dat ook al de nodige problemen op.

Het is betreurlijk dat de door Zwarte Piet gekwetsten niet hun grote kans hebben gezien in de oorspronkelijke betekenis van Zwarte Piet. Voor hen zou het een model kunnen zijn dat, gewapend met zak en roe, blank Nederland zijn zonden inpepert. De identificatie met die betekenis zou het decemberfeest voor hen een regelrecht overwinningsfeest kunnen maken.

Zwarte Piet en de educatieve modes


De aanval op onze culturele identiteit dient met kracht en vastberadenheid te worden afgeslagen. Persoonlijk ben ik er voor om terug te gaan naar de ‘roots’ van Zwarte Piet. Het is de man waar je een beetje bang voor hoort te zijn. Maar Zwarte Piet is onderhevig aan educatieve modes. Als bangmaker heeft hij het al een tijdje afgedaan. Toen mijn kinderen op de peuterspeelzaal zaten werd een geschikte vrijwilliger in het bijzijn van de kinderen gekleed en geschminkt zodat hun onschuldig kinderzieltje niet langer bedolven zou worden onder atavistische angsten. Sindsdien gaat het oorspronkelijke beeld van Zwarte Piet geheel verloren. De roe blijft in de stoomboot achter en is het pietendom uitgebreid met klimpieten, gympieten, fietspieten, muziekpieten, rekenpieten, stotterpieten, denkpieten, leespieten, rijmpieten, scooterpieten en ga zo maar door.

De mode heeft een tijdje voorgeschreven dat Zwarte Piet Nederlands praat op een Surinaamse manier. Dat is het eerste wat moet worden afgeschaft, want het levert problemen en gekwetsten op. Voor Zwarte Piet zijn andere dialecten beschikbaar zoals Fries, Drents, Limburgs, (na gemeen overleg) Vlaams, West-Fries, Betuws, Twents en wat verder beschikbaar is. Hij mag een vrouw zijn, die tegemoetkoming aan de emancipatie wil ik wel doen. De roe en de zak moeten terug. Hij moet roetzwart worden geschminkt.
Piet moet ook het hulpje blijven, net zoals een agent het hulpje van het bevoegd gezag is. Per slot van rekening moet hij in toom worden gehouden. De vraag is ook nog of hij niet wat anders gekleed zou moeten gaan dan in de aankleding die verdacht veel lijkt op die van de Zwiterse hulpjes in de pauselijke garde. Ik denk dat we beter een beetje richting schoorsteenveger kunnen opschuiven.

Sterke argumenten


Ik heb sterke argumenten voor mijn voorstellen. Ooit heb ik mijn jeugdige angst voor Zwarte Piet overwonnen. Kort daarna geloofde ik ook niet meer in de hel. Zwarte Piet is een eeuwenoud cultuursymbool (archetype) waardoor kinderen hun angsten onder de knie kregen en de juistheid daarvan bevestigd zagen zodra ze werden ingewijd in het grote geheim. Zwarte Piet is, mits juist gedoseerd, een therapie voor het inprenten van goed en kwaad en het overwinnen van kinderangsten. Als we het goed aanpakken leren kinderen ook nog dat gezag niet altijd is wat het lijkt.

Peter Louter

referenties:

Het Iraanse neefje van Zwarte Piet

Hajji Firuz in Perzië